Muzikale meetlat

Afgelopen week stierf, onverwachts, Chris Cornell, de frontman van Soundgarden en Audioslave. Voor de niet-grungers onder ons: hij hoort in het rijtje van Kurt Cobain en Eddie Vedder thuis. Voor degenen die nu nog hun wenkbrauwen optrekken en niet jonger zijn dan een jaar of dertig: shame on you… 😉
Zoals altijd als een grote naam uit de muziekwereld sterft, is de verslagenheid groot.
Vorig jaar schreef ik al over David Bowie en Prince. Ik zou met gemak ook een blog over Chris Cornell kunnen vullen. Hij maakt deel uit van mijn muzikale verleden, en daarmee van mijn ‘zijn’, zoals dat voor velen van mijn generatie telt (Als ik op mijn twintigste geweten had dat ik ooit woorden als ‘van mijn generatie’ zou gebruiken, had ik je heel hard uitgelachen. Dat zeg je alleen als je oud bent. En dat zou ik nooit doen. Bij deze sorry, Mariska van twintig. Je bent oud geworden).

Al die artiesten die sterven, ze zijn een meetlat voor mijn leven. Bij elke artiest doemt een tijdsbeeld op. Prince was mijn pubertijd, Chris Cornell representeert mijn twintiger jaren. Elk beeld, elke toonladder, roept emoties op, herinneringen. En bij elke artiest die sterft denk ik, mijn God, wat jong. Iets wat ik vroeger nooit gevonden zou hebben. Iemand van 52, dat is toch achterlijk oud? Nu, met een man van 50 en zelf bijna 47, vind ik het gruwelijk jong. Net uit de luiers, zoiets.

Het sterven van muzikale helden knabbelt aan de randjes van je eigen leven. Elke dode trekt je even in de realiteit van zelf sterfelijk zijn. Het is een gemene plaagstoot: kijk, die jaren tachtig, die jaren negentig, jouw jeugd: das war einmal. Je bent oud. En ook jij gaat dood. En dat gaat niet eens de hele wereld shocken.

Ik kijk met vrees naar mijn muzikale meetlat. Want het is nog lang niet klaar. Ik vrees de dag dat mijn kindheld Mick Jagger dood gaat. Of, godbetert, Ryan Adams. En Madonna, dat wordt ook een dingetje. En al die wavebands uit de eighties, en grunge uit de jaren negentig. En vergeet de grote house dj’s niet. Heel wat uurtjes mee van de wereld geweest.
De enige manier om de afbrokkeling van die lange meetlat niet mee te maken is zelf eerder doodgaan. Maar dat vind ik het slechtste plan ooit.

R.I.P Chris, dank voor je muziek, je stem, je leven. Dank voor deel uitmaken van mijn muzikale meetlat, en voor het me wederom doen beseffen dat ikzelf deel uitmaak van een andere meetlat: die van mijn naasten. Ik zal mijn tijd erop koesteren.

Een reactie plaatsen