De pijn van twee sterren

Slik. Au. En dan krijg je van de Vrij Nederland Thrillergids twee sterren voor je debuut. Twee. Van de vijf. En ik kan je vertellen dat het zeer doet. Dat ik vervolgens allemaal rationele argumenten aanvoer om het te verzachten (het is maar een persoon van de vele, het is iemands mening, Saskia Noort kreeg voor haar debuut ook twee sterren, heel veel anderen vinden mijn boek wel meer sterren waard, etc.) haalt dat nare stemmetje achter in mijn hoofd niet weg: je bent een slechte schrijver. Nanananana.

Vanaf het moment dat ik wist dat Hoofdzaak uitgegeven werd, realiseerde ik me dat er lezers zouden komen, en dus recensies. Vanaf den beginne kreeg ik daar buikpijn van. Niets menselijks is mij vreemd: ik wil graag horen dat ik iets goed doe, en liever niet dat ik iets niet goed doe. En ik kan heel diplomatiek hier zeggen dat kritiek, mits opbouwend, niet erg is, maar dan lieg ik. Het is wel erg. En uiteindelijk leer ik er echt wel van, mits het kritiek is waar ik wat mee kan, maar de eerste dagen en soms zelfs weken voelt het alleen maar stom. En doet het pijn. En kijk ik met een blik vol twijfel naar mijn boek (dat boven mijn bureau op een plank staat): dacht je echt dat je kon schrijven? Dacht je echt dat de wereld op jouw verhalen zat te wachten?
En dan volgt de tweede twijfel: waren al die goede recensies dan gewoon lief bedoeld, durven mensen soms gewoon niet te zeggen dat ze het eigenlijk een slecht boek vonden?

En nee, ik schrijf dit echt niet omdat ik hoop vervolgens allemaal lieve reacties te krijgen (waarmee ik ook weer niet wil zeggen dat het niet mag hoor… 😉 ). Ik schrijf dit omdat dit bij me past. Ik schrijf omdat ik dat doe als ik me rot voel (zie ook mijn columns over rouw en verlies op www.uitvaart.nl of www.palliatievezorg.nl), omdat ik het nodig heb. En ik wil graag bloggen over mijn bestaan als schrijver, en dit hoort daarbij. Ik jubel over de leuke dingen, maar er zijn ook keerzijdes.

En laat ik wel wezen, ik voel me nog steeds een gezegend mens. Ik mocht een boek uitbrengen, een droom van velen. Ik heb veel nieuwe mensen leren kennen, vooral online, maar ook IRL, en ik leer hierdoor weer meer over mezelf. Dus gezegend, ja, dat voel ik me nog steeds.

Maar die twee sterren….dat gaat nog wel even pijn doen….

2 gedachten over “De pijn van twee sterren

Een reactie plaatsen