Bye bye Eddie

Soms komt rouw op een onverwacht moment opduiken. Op een plek waar je het niet verwacht, bij een concert bijvoorbeeld.
Op een vrijdagavond was ik bij een concert van Danny Vera. Ik kende hem nauwelijks, ik kwam eigenlijk voor het voorprogramma: Mercy John (dat super was!). En wat pakte dat goed uit. Ik heb genoten van Danny Vera, het was een waanzinnige show.
Op een gegeven moment speelde hij een nummer zonder de rest van de band. Alleen Danny en zijn gitaar. Hij vertelde vooraf dat het een nummer was dat hij schreef voor Eddie, zijn beste vriend die overleed toen hij twaalf jaar was. Bye bye Eddie. En hij nodigde ons uit om toch vooral het refrein mee te zingen.
Je kunt het wel raden, ik hield het niet droog. Een prachtig nummer om een dode vriend in herinnering te houden, en om de wereld (in dit geval: Hengelo) te laten weten dat Eddie geleefd heeft. Natuurlijk moest ik aan mijn broertje denken, en misschien waren er velen in het publiek die een eigen dode in gedachten hadden.
Ik was ontroerd door dit eerbetoon.
Het is prachtig om te zien hoe iedereen op zijn eigen manier vormgeeft aan verlies. Hoe iedereen zijn eigen kracht en talent gebruikt om de mensen die ons ontvallen blijvend te herinneren. En hoe daarmee anderen ongetwijfeld ook weer even aan een eigen verlies denken. Samen houden we al die mensen die er niet meer zijn toch een beetje bij ons, samen dragen we de pijn.
Dus bij deze: dank je wel, Danny Vera. Voor een topfeestje, én voor het mij kennis laten maken met Eddie, en op die manier mijn eigen broertje in gedachten ook bij deze avond aanwezig te laten zijn.

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.