Kwebbelkutjes, serieus?

Kwebbelkutjes. Ik moest twee keer kijken. Het stond er echt.

Tomas Ross, schrijver van faction, ofwel thrillers waarin facts en fictie vermengd worden, schreef een column in reactie op een andere column waarin de feminisering van het genre beschreven wordt. In die column voerde vooral de ‘vrouwen domineren het genre-gedachte’ de boventoon. Het kwam op mij nogal klagerig over, maar goed. In een nog steeds door mannen gedomineerde wereld is het wellicht pijnlijk te ervaren dat er zowaar een plekje in die wereld bestaat waar vrouwen de boventoon voeren. Wat ik overigens betwijfel, maar daar wil ik nu niet op ingaan.

Terug naar de kwebbelkutjes. In eerste instantie wist ik niet zo goed of ik me het moest aantrekken. Ik schaar mijn eigen boeken niet onder wat Ross als de typische vrouwenthriller beschouwt, maar als anderen dat wel doen: ik lig er niet wakker van.

Wat ik me wel onmiddellijk aantrok was de toon. Kwebbelkutjes. Serieus, mijnheer Ross? In deze tijd, een tijd waarin Johan Derksen bijkans de laan uitvloog vanwege een opmerking over homo’s, de tijd waarin vrouwen misschien wel meer dan ooit een poging doen onder een mannenjuk uit te kruipen (#metoo), in die tijd noemt u (een deel van) de vrouwen kwebbelkutjes? Omdat ze in uw ogen pulp, wegwerpboekjes en vliegtuiglectuur schrijven? Ik heb zelden iemand zo denigrerend over notabene zijn collega’s horen praten. Überhaupt over vrouwen. En ik verbaas me er in hoge mate over dat dit zomaar kan, dat er geen ophef over ontstaat. Of is iedereen het gewoon stiekem met hem eens? Vinden we het normaal dat zodra iets door iemand als kwalitatief minder bestempeld wordt, we de makers ervan als kwebbelkutjes mogen afserveren? Ik vind het not done, en dan druk ik me nog voorzichtig uit…

Op één punt moet ik mijnheer Ross gelijk geven: elke idioot kan een column schrijven, schrijft hij. Dat blijkt wel weer.

Lees hier de column van Ross, en hier de column van Kuijt die eraan voorafging.

7 gedachten over “Kwebbelkutjes, serieus?”

  1. Eh… ja… fijn venijnige stukjes en replieken… Ik ken Ross (een beetje) en houd eigenlijk wel van dat arrogante gestook van hem. Generatiegenoot Peter de Zwaan is ook zo’n type. Dat vanwege het smaakloze maar typisch columnistische ‘kwebbelkutjes’ weer wat reuring ontstaat… Mooi toch?

    • Ik houd er ook van, Remko. Ik ben niet voor niets ietwat venijnig terug aan het replieken… 😉 Wat mij betreft leidt dit tot mooie discussies!

Een reactie plaatsen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.