Hoe een ex handig bleek bij een boek schrijven ;-)

Dat mijn eerste serieuze relatie ooit nog eens van pas zou komen bij research, ongeveer 30 (!) jaar later, dat had ik nooit kunnen bedenken.
Het boek waaraan ik nu schrijf, een historisch mysterie, gaat over een onderwerp waarover vrijwel alleen Duitstalige boeken zijn verschenen. Laat die eerste serieuze relatie nu met een Duitser zijn geweest….
Opgroeiend in de grensstreek had ik sowieso een, achteraf bezien, groot voordeel. Ondenkbaar tegenwoordig, maar in de jaren zeventig moesten we het doen met slechts een paar televisiezenders. Omdat we om de hoek van Duitsland woonden, konden wij ook de Duitse televisie ontvangen. Mijn moeder keek allerlei series op zenders als de WDR, die heerlijk fout nagesynchroniseerd waren in het Duits.
Dat, en die Duitse vriend, hebben een basis gelegd die nu heel erg van pas komt. Sterker nog, ik had anders dit boek niet kunnen schrijven omdat er simpelweg te weinig informatie in het Nederlands (of eventueel Engels) voor handen is.
Ik geniet me ondertussen suf met de herbeleving van de taal. Het boekje dat ik nu lees omvat een verzameling brieven tussen Schiller en zijn (dan nog te worden) vrouw Charlotte, en haar zus Caroline. In aanvang is er een soort vage driehoeksverhouding, maar uiteindelijk trouwt Schiller met Lotte. De zus Caroline blijft echter altijd een rol spelen. En dan lees ik zinnen als:

“O gewiss, wir sind nie getrennt, unsere seelen begegnen sich immer!”
(o zeker, we zijn nooit gescheiden, onze zielen zijn altijd bij elkaar!)

Ik lees de liefde, ik voel het smachten. Duits een harde taal? Echt niet, wat mij betreft is het de meest onderschatte poëtische taal ooit. Benieuwd wat jullie daarvan vinden: is Duits een poëtische taal? Of juist niet? En welke taal dan wel?

Plaats een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.